Edwardiański styl górą

Panienki  z Downton Abbey w styczniowym Vogue:

Zakupowy przewodnik po Edynburgu

Obiecałam kilka ciekawych edynburskich adresów i nie mogę się za to zabrać. Choć pewnie większość czytelników jest w stanie jakoś żyć bez ich znajomości, to ja i tak mam poczucie winy z powodu nie spełnionej obietnicy za każdym razem jak wchodzę na bloggera. Moje sumienie chyba jest zbyt wrażliwe. Obiecuję sobie już nigdy nie obiecywać żadnego posta!

Zaczynam:

Analogue Books na Candlemaker Row: mnóstwo książek i albumów o designie plus możliwość kupienia grafik młodych artystów. Kupiliśmy tam pracę Nigela Peake'a, która czeka na odpowiednią oprawę.

Na przeciwko Analogue Books znajduje się malutki zakurzony antykwariat, do którego udało nam się zajrzeć tylko przez okno, bo w weekendy był akurat zamknięty. Sporo książek, bibelotów ze szkła i porcelany oraz cudowna, nieodżałowana gwiazda morawska ze szkła i stali, która jednak mogłaby nie przejść w bagażu podręcznym przez odprawę  tak ulgowo jak krem do rąk o pojemności, o zgrozo, 75ml.

Black Box Boutique - West Bow 98: piękny sklepik-galeria przede wszystkim z biżuterią. ale również tekstyliami, grafiką i ceramiką. Już pierwsze wrażenie - wystawa - jest  bajkowa, daje przedsmak tego co znajdziecie w środku: piękne unikatowe przedmioty i przemiłą atmosferę pracowni artysty. Artystką, której  prace możecie kojarzyć z anglojęzycznych blogów, a której biżuterię można tu kupić jest Laura Gravestock. Następnym razem chyba wrócę po jeden z jej pierścionków.

Armstrong’s Vintage Emporium - second hand dla miłośników retro dodatków: rękawiczek, kapeluszy i torebek z chyba każdej dekady dwudziestego wieku. Spory jest też wybór bardziej współczesnych swetrów z kaszmiru w przyjaznych dla kieszeni cenach. Klasyczne płaszcze Burberry też nie są rzadkością.

Tuż obok Armstrong's coś dla fanek kaszmiru, które są w stanie wydać nieco więcej: Hawick Cashmere. Ograniczyłam się do podziwiania cudownych kraciastych toreb i poduszek na wystawie. Załóżmy, że nie wchodziłam, bo asortyment jest dla mnie zbyt klasyczny w stylu (czy ktoś w to uwierzył?).

Cały Grassmarket jest pięknym miejscem i wartym dokładnej eksploracji. Taki kawałek Paryża w Edynburgu ;).

Oczywiście wciąż polecam galerię Hanny Zakari, o której wspominałam już tutaj. Biżuteria w kształcie lisków i wybór plakatów, wciąż przyprawiało mnie o popiskiwania odpowiednie bardziej dla sześciolatki w sklepie z lizakami.

Oprócz miejsc zupełnie niezwykłych, jak te opisane powyżej, godne polecenia są także niektóre sieciówki nieobecne na polskim rynku.

Na Princes Street zawsze zaglądam do Waterstones, czyli brytyjskiego odpowiednika naszego Empiku, czy raczej Traffic'a. Dwupiętrowa księgarnia jest obszerna, przytulna i można przyjemnie spędzić tam godzinkę (albo nawet dwie), jeśli akurat złapie nas deszcz. Moim tegorocznym odkryciem rodem z Waterstones są:

• wydanie zbiorowe powieści Nancy Mitford wyd. Penguin, czyli 992 strony brytyjskiej klasyki -  w Polsce praktycznie nieznanej.

• Nie wiem jak do tej pory mogłam żyć nie wiedząc o Suicidal Bunnies rysownika Andy'ego Riley'a. To pocieszające, że jest więcej ludzi o nieco chorym poczuciu humoru.

• notesy Liberty dla Quadrille

Również na Princes Street znajduje się kolejne miejsce moich pielgrzymek: All Saints Spitalfields. Jestem przeciwniczką ubierania się od stóp do głów w rzeczy jednej marki, ale dla nich zrobiłabym wyjątek. Gdyby tylko wydawanie takich pieniędzy na ciuchy nie było wbrew mojej skąpej naturze :). Uwielbiam ich wyrazisty rockowy styl.

W tym roku trafiłam po raz pierwszy do stacjonarnego sklepu Anthropologie i po prostu nie mogłam stamtąd wyjść. Adres: George Street 39-41. Głównie drobiazgi do domu, tekstylia, ale również ubrania, kosmetyki, biżuteria, książki i dodatki. Wszystko w stylu, który określiłabym jako lekko folkowy, wszystko podane w sposób zdradzający przywiązanie do detali.  Błogość.

Po rekomendacjach Anny Marii wybrałam się do znajdującego się na tej samej ulicy: Jigsaw. Piękne klasyczne ubrania bardzo dobrej jakości. Najbardziej urzekł mnie jednak wystrój butiku z żywym ogniem w kominku i hunterami wypełnionymi szyszkami i gałązkami. Od razu miałam ochotę kupić tweedową marynarkę lub sweter w warkocze.
Po inspirację warto zajrzeć też do White Company London. Choć marka słynie przede wszystkim z bielizny pościelowej, ekskluzywnej odzieży domowej, zapachów do mieszkania i tym podobnych, ja nigdzie nie widziałam równie zachwycających ozdób choinkowych :).

Ufff, to chyba wszystko. Będę mogła znów spać spokojnie. Miłego dnia!

Cramond i North Berwick

Kilka zdjęć z Cramond i North Berwick. Oba miejsca znajdują się blisko Edynburga i bardzo gorąco je polecam. Do Cramond dojechać można miejskim autobusem linii 41, z centrum zajmie to około 15-20 minut. Urocza wioska o długiej historii słynie z wyspy Cramond, którą zdobyć można tylko w określonych godzinach, ponieważ łączy ją z lądem wąska grobla, zalewana podczas przypływu przez wody zatoki Firth of Forth. My coś pokręciliśmy przy sprawdzaniu godzin przypływu :), ale i tak było warto dla spaceru wzdłuż wybrzeża, a potem do Cramond Falls.

Do North Berwick dojedziecie podmiejskim pociągiem ze stacji Waverley (centrum) w około pół godziny. Myślę, że zdjęcia mówią same za siebie.

 

 

 

 Cramond

 

 North Berwick

 Zwróćcie uwagę na zdjęcie z surferami :). Czy coś przykuło Waszą uwagę?

EDI

 

Czy umknęła mi jakaś promocja na bilety lotnicze do Szkocji? Gdzie nie zajrzę tam relacje z Edynburga.  No cóż, można powiedzieć: great minds think alike ;).
Gdyby ktoś pytał mój miniurlop był bardzo udany, a to dzięki:

1) Niezmiennie i niezmiernie uroczemu towarzystwu naszych gospodarzy - pozdrawiam!

2) Szkocji jako takiej.

3) Zaskakująco pięknej pogodzie przez jakieś 75% pobytu.

Nie będę Was zadręczać krajoznawczymi opisami - zrobiłam to już we wrześniu zeszłego roku, ale postaram się wkrótce podrzucić kilka ciekawych adresów. Nie dajcie się jednak zwieść: większość czasu spędzałam na pieszych wycieczkach, a nie shoppingu (w moim wypadku i tak raczej window shoppingu)

Kończę, bo dziś u mnie piżama-party. O zgrozo w środku tygodnia.

Świat jest pełen filozofów

No i dopadło mnie jakieś  paskudztwo: gardło boli, gorączka...

Zdjęcie z weekendu w Krakowie. Pozdrowienia dla wszystkich, którzy mieli swój udział w tym miłym wydarzeniu. Dobrze jest czasem wrócić "na stare śmieci". Choćby po to, aby sobie uświadomić, że nic nie pozostaje niezmienione. Ani miejsca, ani ludzie, a przede wszystkim my sami. Mam czasem obawy, czy wbrew najlepszym zamierzeniom, nie zmieniam się aby na gorsze. Uprzejmie proszę trzepnąć mnie w głowę jeśli tak :).

Ale dosyć tej filozofii dla początkujących. Czeka mnie herbata z hojną dolewką soku malinowego mojej mamy, pyralgina, łóżko. Liczę, że to pomoże, bo jutro, po jednodniowym przerywniku, powrót do rzeczywistości biurowej.

I jeszcze raz* w uznaniu dla tekściarskiego talentu Łony, zamiast recenzji piątkowego koncertu w Hydrozagadce:

"Spytaj o pensje, powiemy chętnie, o tych trzech czy czterech trzystu wręcz
I że nam fiskus tyle zabiera, że ledwo wystarcza na wystrój wnętrz
Zapytaj nas o kredyt, mamy tu pasmo przeżyć wartkich
Zapytaj ile kosztuje by śledzić jak nam rośnie w siłę frank szwajcarski
Spytaj nas jak się mieszka, spytaj o koszty ciepła
I czy oświetla nasze okna słońce rano, spytaj o metraż
Spytaj o pracę, czy ona perspektywy nam dała
Zapytaj nas ile to czasu trzeba żeby tam dostać awans
Spytaj nas o ostatni melanż, czy może szerzej - weekend
Czy był relaks, czy też może było jak zwykle mocno pite
Spytaj o muzykę, nie ma w niej dla nas zjawisk obcych
Zapytaj nas o nowy trend, a chętnie powiemy tobie o znacznie nowszym
Spytaj nas o znajomych, to cię zgubi bo jest ich
Dwa tysiące czworo, a każde z nich lubi to, wierz mi
Dowiedz się od nas więcej, o tym co pod napięciem, co jest w cenie
Zapytaj nas o wszystko niemal, z takim zastrzeżeniem, że

Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy

Nie pytaj nas o przeszłość, jakbyś nie wiedział, że nie było nic przed nami
Nie pytaj o przyszłość, bo nawet jutro jest czymś co niknie w dali
Nie pytaj o świat, o ludzi, o sedno, czy bo ja wiem, o deficyt
Nie pytaj nas o nic, co nas bezpośrednio nie dotyczy
Nie pytaj nas o miłość, mamy to przećwiczone
Bo to pokolenie ją zgubiło na melanżu razem z telefonem
Nie pytaj o pustkę, nie pytaj o strach gdzieś w nas ukryty
Widzisz, od tych pytań jest nasz psychoanalityk
Nie pytaj o słowa, nie wiesz? Niedopatrzenie
Znamy wprawdzie cztery języki, ale są to obraz, ruch, rytm i brzmienie
Nie pytaj o ciszę, nie sprzyja nam ta cisza nijak
Co niedługo pojmiesz, bo z natury lubimy drzeć ryja
Nie pytaj o życie, o sens, o żadną z tych dziedzin
Nie pytaj co w nas siedzi, to raczej nie jest pokolenie odpowiedzi
Nie zadawaj nam pytań, w których problem czyha, bo kto wie co wzniecisz
A jeśli już musisz, zapytaj nas co słychać (aaa, jakoś leci)

I tylko nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy
Nie pytaj dokąd i skąd, nie pytaj dokąd i skąd idziemy"

* Tytuł posta to jednocześnie tytuł piosenki, a raczej "kawałka" :)  Łony i Webera. Nawet jeśli nie jest to Wasz ulubiony gatunek muzyczny, to warto się przemóc, bo przenikliwość tekstów zachwyca.