Marzy mi się piękny duży obraz. Ze względu na lokalny patriotyzm (koszty wysyłki też nie są bez znaczenia) wolałabym, aby to było dzieło polskiego artysty. Najlepiej młodego i nieodkrytego jeszcze, co zwiększa szanse, że koszt obrazu będzie się mieścił w granicach moich skromnych dość mocy nabywczych :).

Planuję w najbliższych tygodniach  wybrać się na spacer jedną ze Ścieżek Galeryjnej Gabloty Krytyki. Załączam link do strony projektu: http://gablotakrytyki.pl/sciezka. Pomysł prosty jak drut, ale pomocny: czasami mijamy podczas swoich codziennych wędrówek po mieście naprawdę ciekawe miejsca i nie zauważamy małych tabliczek w gąszczu reklam, banerów, ogłoszeń.

Tymczasem kilka obrazów, które chętnie powiesiłabym na swoich ścianach:

 Trzy powyższe są dziełem Bruno Marcelloni. Zakochałam się w jego pracach podczas wakacji. Niestety zdjęcia zupełnie nie oddają niesamowitej urody obrazów, która zawarta jest w ich fakturze i wrażeniu głębi.

Z lewej obraz Stephena Croesera. Z prawej: niestety nie udało mi się zidentyfikować autora.

Pomyśleć, że był taki krótki okres w moim życiu kiedy twierdziłam, że nie lubię błękitu. Chyba nikt by się nie domyślił patrząc na moich faworytów. Teraz przełamuję swoją niechęć do czerwieni. Mam już w swojej szafie dwie czerwone rzeczy :).

Pocztówki z raju

Jako uwieńczenie dzisiejszego bardzo dobrego dnia kilka pocztówek z wrześniowych włóczęg po enotekach, wąskich uliczkach, wzgórzach i kawiarniach. Na razie to tylko zajawka. mam nadzieję, że uda mi się jeszcze opisać Wam kilka szczególnie pięknych miejsc, podzielić się wrażeniami z podróży, a mieliśmy szczęście do małych przygód. Takich które najmilej się opowiada przyjaciołom nad lampką wina. A może to wakacyjny stan umysłu sprawia, że po prostu dostrzegamy te drobiazgi, które w codziennej bieganinie nam umykają? Zwalniamy obroty, otwieramy się na innych ludzi i nagle podana przez obcego człowieka figa na końcu wielogodzinnej wędrówki w toskańskim upale nabiera magicznych właściwości, nieziemskiego smaku? Wyobraźmy sobie sytuację gdy taką samą figą częstuje obca osoba w pociągu inter-regio relacji Warszawa Wschodnia - Katowice. Nieufność? Conajmniej ;).

 

Udanego weekendu! Mnie czeka duża impreza, na którą jeszcze nie mam pojęcia w co się ubiorę :).

22092012

   Najukochańszy moment tygodnia: piątek późny wieczór.  Pełnia możliwości przede mną. Tyle zdrowych rzeczy bazujących na warzywach do ugotowania, tyle słodkości z White Plate do upieczenia, tyle spacerów do przejścia i knajpek do odwiedzenia. Więc w sumie lepiej żeby w weekend padało, abym pod koniec nie miała wyrzutów sumienia, że tego wszystkiego nie zrobiłam, tylko leniłam się z książką i słuchałam muzyki :). 

Sezon serialowy czas zacząć

Na mojej liście trzy nowe pozycje:

The Bletchley Circle - serial detektywistyczny rozgrywający się we wczesnych latach pięćdziesiątych w Londynie. Cztery kobiety, które zaprzyjaźniły się łamiąc niemieckie szyfry dla brytyjskiego wywiadu podczas drugiej wojny światowej, po raz kolejny łączą swoje siły (i porzucają domowe obowiązki), by odnaleźć sprawcę serii morderstw. 

Recenzja na Guardian.co.uk nie jest może entuzjastyczna, ale bardzo liczę, że uda mi się zobaczyć i samej ocenić serię. Temat powrotu do codzienności po wyzwaniach jakie stawiała przed kobietami wojna bardzo mnie interesuje. W poruszający sposób opisała to Sarah Waters w Nocnej Straży, jednej z moich ulubionych książek. Niemożność odnalezienia się w rutynie, rany jakie pozostawiły wojenne doświadczenia, wyobcowanie - z tym zmagają się bohaterowie, a przede wszystkim bohaterki Waters. Liczę, że te wątki pojawią się również w serialu i nie będzie to tylko kolejny kryminał w nowej scenografii, ale powie coś ciekawego o wewnętrznych zmaganiach ludzi po przejściach.

Susan, prowodyrkę śledztwa, gra Anna Maxwell-Martin - znana między innymi właśnie z ekranizacji Nocnej Straży. Moim zdaniem fantastyczna aktorka.

Kolejna pozycja, na którą ostrzę sobie pazurki, to Call the Midwife na podstawie wspomnień Jennifer Worth. Jenny - młoda dziewczyna z dobrego domu zostaje położną w najbiedniejszych dzielnicy Londynu lat pięćdziesiątych. Musi zmierzyć się ze światem skrajnej biedy, slumsów, śmiercią ale też razem ze swoimi podopiecznymi przeżywa ich radości. Recenzenci i widzowie są zgodni w pochwałach: serial jest ponoć ciepły i inteligentny. Liczę, że już niedługo będę miała szansę go zobaczyć.

I w końcu: Parade's End - to może być dynamit. Benedict Cumberbatch - czyli ulubiony Sherlock Holmes (nie do poznania) i Rebecca Hall (dla mnie jej uroda jest po prostu hipnotyzująca). W roli drugoplanowej: Rufus Sewell - mój absolutny faworyt.

Serial oparty jest na klasycznej, jednak nie znanej szeroko powieści Forda Maddox Forda. "Parade’s End" rozgrywa się od końca ery edwardiańskiej do I wojny światowej. Porównywany jest namiętnie we wszystkich recenzjach do Downton Abbey  (co jest zdaje się takim chłytem marketingowym), ma być od niego bardziej ambitny, nieprzesłodzony i z lepiej zarysowaną psychologią postaci. 

Oczywiście wypatruję też nowej serii Downton Abbey i przymierzam się do Forbrydelsen. To będzie piękna jesień...

Etnomazy

Doznałam oświecenia: wzory są genialne, a to do czego śpiewa moja dusza, to dywan w etniczne wzory. Tym razem nie czekolada. Ale to pewnie dlatego, że pożarłam dużą ilość kalafiora z pestkami słonecznika i jestem najedzona ;).