piątek, 7 października 2011

Jak pokazać zapach?

Uwaga, na początek nastąpi wstydliwe wyznanie: lubię reklamy. Nie, oczywiście nie wszystkie! Ale Sony Bravia z piłeczkami i piosenką Jose Gonzaleza wyciska mi łzy z oczu za każdym razem swoją cudownością. No dobra, to klasyk. Mnóstwo osób uwielbia ten spot. Niestety zachwycają mnie też rzeczy znacznie mniej finezyjne, na przykład kotek Whiskas, któremu śnieg spada na łepek. Oczywiście dyskusje o kolejnych odcinkach Serca i Rozumu oraz ich bon moty to właściwie element stale obecny w moim domu. Ale szczególne emocje budzą we mnie reklamy perfum (tak, ich twórcy mogą mnie odhaczyć na liście - cel osiągnięty). Może dlatego, że są rzadkością w polskiej telewizji, a teraz właściwie łatwiej na nie trafić na VOD czy tym podobnych wynalazkach. Myślę jednak, że wynika to z faktu, że to króciutkie filmy z fabułą, klimatem, dopracowane w każdym szczególe, po prostu piękne. Przyznam, że prowadzę osobisty ranking najlepszych reklam branży perfumiarskiej. Ostatnio w czołówce głównie Dior, znacznie wyprzedzając Chanel. Reklama piątki z Nicole Kidman była dla mnie okropna, znacznie bardziej przypadła mi do gustu jej następczyni: Audrey Tautou w filmiku z Orient Ekspresem Jean-Pierre'a Jeunet'a. Podobała mi się Keira Knightley w Coco Mademoiselle Joe Wright'a (duet aktorka + reżyser sprawdzony w Pokucie oraz Dumie i Uprzedzeniu), ale potyczkę z Natalie Portman dla Miss Dior Cherie przegrywa.
Po tym przydługim wstępie zmierzam powoli do zapachu, który stał się inspiracją do stworzenia tego posta.  Hypnotic Poison Diora ma nową piękną ambasadorkę. Moje ostatnie girl crush, o którym chciałam już od jakiegoś czasu napisać: Melanie Laurent. Znana w Polsce przede wszystkim z filmów: Bękarty Wojny i Debiutanci. Według mnie doskonały wybór: piękna, utalentowana, tajemnicza o nietuzinkowym, trochę niebezpiecznym emploi.


Można już zobaczyć film reklamowy. Jego pełna wersja robi większe wrażenie, ale nie udało mi się jej odnaleźć w sieci.


Co sądzicie reklamie i Melanie jako twarzy Hypnotic Poison?

To co zwraca bardzo dużą rolę w reklamach to muzyka. Podobno nawet wspomniana na początku reklama Bravi nie budziła większego zainteresowania grupy focusowej z innym podkładem muzycznym. I tu chyba Dior zdobywa największą przewagę nad innymi: doskonale dobiera odpowiednie tło. Myślę, że piosence zespołu Gossip wiele zawdzięcza też najnowszy klip J'Adore'a. Jest w nim więcej dynamiki, mocy i seksu niż kiedykolwiek. Co prawda pojawiają się też głosy prześmiewców sugerujące, że Dior dał się uwieść modzie na zombie :-). W reklamie występują we własnej osobie nieżyjące od ładnych paru lat (in order of appearance): Grace Kelly, Marlena Dietrich i Marylin Monroe. Wszystko dzięki starym taśmom filmowym, komputerowym sztuczkom i ponoć ponad rocznej pracy specjalistów w tej dziedzinie. Mnie się podoba.


Inne, które lubię: 

Osobiści faworyci?

niedziela, 18 września 2011

Inspiracje

Wraz ze zmianą pory roku zmieniają się moje upodobania. We wnętrzu marzy mi się więcej drewna w ciepłym miodowym kolorze. Zamiast bieli, na ścianach:  indygo, burgund i oberżyna. Na stole też chętnie zobaczyłabym oberżynę i może odrobinę bordo (oczywiście w postaci smakowitego bordeaux). W szafie sweter w warkocze i dużo karmelowej skóry. Jesienią należy się dogrzewać w każdy możliwy sposób, również otaczając się bardziej nasyconymi, głębokimi barwami. I jeść zupy - to podobno bardzo ważne. Wczorajszy obiad sponsorował krem z pomidorów. A dzisiejszy - pikantny kurczak tikka masala.










Zdjęcia: z sieci.
http://moodboard.typepad.com/my_weblog/
http://awelltraveledwoman.tumblr.com/
http://modernhepburn.tumblr.com/
http://sweetsuitechic.tumblr.com/
http://www.thesartorialist.com/
Sweter w warkocze: Confashion

niedziela, 11 września 2011

100 lat stylu

Zobaczyłam na Cup of Joe i muszę się podzielić: "100 years of East London style in 100 seconds. Sept 13th 1911 - Sept 13th 2011".


Co Wam się najbardziej podoba? Ja biorę lata '30, '40 i 2011.  Bardzo lubię też końcówkę, czyli to co sama przerabiałam w swoim, wydawało mi się, krótkim modowym życiorysie. Jest etno z lat '90, sportowo-skate'owy styl  przełomu tysiąclecia, moda na neo-hippie z lat chyba około 2007, którą sama intensywnie przechodziłam. Zatem filmik można uznać za uniwersalny,  charakteryzujący nie tylko Londyńczyków.

wtorek, 6 września 2011

W roli głównej: kolor!

Czy często zdarza się, że nowy produkt Was kompletnie zaskakuje? I to w pozytywny sposób? Przyznam, że mnie raczej rzadko. Mnóstwo jest rzeczy, które mi się podobają i budzą chęć posiadania. Ale prawdziwe zaskoczenie połączone z uderzeniem dolnej szczęki o parkiet w geście godnym postaci z kreskówki? To niestety jak z deszczem perseidów: zdarza się raz do roku, a i tak akurat chmury wszystko zasłonią. Tym większa jest moja radość, że mogę pokazać Wam Andy Pop. To wysokiej jakości srebrna biżuteria, której centralnym elementem jest kolor. W dodatku kolor wymienny. W zależności od: nastroju, mody, dnia tygodnia, okazji, torebki, koloru lakieru paznokci itd sama wybierasz "oczko". No dobrze: ale jak  wymienny? I tu właśnie moje wielkie "łał": kolor to plastelina. Nietoksyczna, niebrudząca, intensywna, którą możesz wymienić sama.
Andy Pop. powstał z inicjatywy dwójki projektantów: Marii Kuboszek i Tomasza Woźniaka. Zafascynowani szlachetnością i strukturą srebra poszukiwali możliwości stworzenia z niego biżuterii pozwalającej na kreatywną zmianę nie tylko twórcy, ale też właścicielowi. Pomysł z plasteliną to powrót do okresu niczym nieskrępowanej wyobraźni - dziecinstwa. 
Miałam okazję sprawdzić biżuterię Andy Pop. na żywo: to wciąga!






Po więcej zdjęć i informacji zapraszam na:
http://www.facebook.com/andypopart
Film instruktażowy:
http://www.youtube.com/watch?v=HcjvZhuzkUg
Strona już wkrótce:
http://andypop.pl/

środa, 31 sierpnia 2011

Tureckie łezki czy perskie pikle?



Paisley to jeden z moich ulubionych wzorów. Oczywiście wzorów wykorzystywanych w wystroju wnętrz, bo odzieżowo jestem wzorkofobem.*.  Mnie znany jako turecka łezka. W USA to tytułowe  Persian pickles, znane także pod nazwą walijskie gruszki. Coś co ma tak wiele nazw nie może mieć banalnej historii. 
Przypominający skręcone łzy deseń pochodzi z Iranu i Indii, ale jego zachodnia nazwa wywodzi się od miasta Paisley w  Szkocji.
Spotkać się można z opinią, że u źródeł tego wzoru znajdziemy stylizowane przedstawienie drzewa cyprysowego: w Zoroastryzmie symbolu życia i wieczności W starożytnej Persji był to dominujący wzór włókienniczy wykorzystywany zarówno przez sfery najwyższe, włączając rodzinę królewską jak i  stosowane przez ogół społeczeństwa. Źródła podające za ojczyznę paisley Indie, dopatrują się w łezkach podobieństwa do owocu mango.
Do Europy tkaniny sprowadziła Kompania Wschodnioindyjska w połowie XVII wieku. Podobnie jak i inne indyjskie wzory, paisley stał się tak modny, że import z Indii nie zaspokajał popytu wśród zafascynowanych egzotyką Europejczyków. Dzięki nowej masowej technologii drukowania tkanin marsylskie manufaktury wkrótce wycięłyby wszelką miejscową konkurencję w pień, gdyby nie królewski dekret o zakazie druku i importu materiału w łezki. W dziewiętnastym wieku europejska produkcja paisley wciąż rosła, szczególnie w szkockim mieście, któremu deseń zawdzięcza swoją nazwę. 

Ciekawostki nieco bardziej współczesne: 
- Hal Rubenstein i Jim Mullen w 1995 roku publikują poradnik: Paisley Goes With Nothing: A Man's Guide to Style. Czyli w wolnym tłumaczeniu: Paisley nie pasuje do niczego. Przewodnik po męskiej modzie.
- Paisley był hitem wśród hipisów. John Lennon miał nawet  Rolls Royce'a pomalowanego w łezki.
- azerska reprezentacja na zimowej olimpiadzie w Vancouver w 2010 roku zapisała się w pamięci widzów, przede wszstkim spodniami w paisley. Niestety nie osiągnięciami medalowymi.
- perskie pikle są popularnym motywem w patchworkowych kołdrach. Polecam "Klub perkich pikli" Sandry Dallas wszystkim wielbicielom książek Fannie Flagg. 

Lubicie paisley? Jak John Lennon, czy trochę mniej? 

Poniżej kolekcja Etro Home, włoskiego domu mody Etro.










* Dla Paisley robię małe wyjątki i poddałam się modzie na marynarskie pasy. A nawet jeśli kupię coś wzorzystego, to nie noszę. Ograniczam się do podziwiania na innych. 
 Wszystkie informacje pochodzą z Wikipedii.